Narodzenie się jej powołania w rodzinie

Urodzona 14 maja 1820 roku, Ludwika Teresa de Montaignac dorastała w rodzinie głęboko chrześcijańskiej i zjednoczonej. Jako dziecko wrażliwe, pozwala dotknąć się poprzez kontemplację żłóbka podczas Bożego Narodzenia.

« Zrozumiałam tę tajemnicę Boga dziecięcia, ubogiego, cierpiącego… » L.T.M.

Przygotowana przez ciotkę i zarazem matkę chrzestną Panią de Raffin, kobietę głębokiej wiary, zamieszkuje u niej i inwestuje w społeczeństwo swoich czasów, które staje się dla niej wzorem. Jako młoda dziewczyna, entuzjastka, odkrywa pisma Świętej Teresy z Avila. Rozsmakowuje się w modlitwie psalmami, w kontemplacji i adoracji Najświętszego Sakramentu. Jej ciocia odkrywa przed nią ślub Sercu Jezusa. Ludwika Teresa złoży go 8 września 1843 roku. W tym wydarzeniu zobaczy kiedyś akt założycielski stowarzyszenia.

Niezwykłe dziedzictwo

Pani de Raffin dostrzega zagrożenia rodzącego się materializmu, religijnej obojętności i wzrostu indywidualizmu, które przenikają w strukturę rodziny. Opracowuje ona projekt stowarzyszenia wpływowych kobiet zaangażowanych w szerzenie Miłości Serca Jezusa w swoich środowiskach, poprzez ślub Najświętszemu Sercu Jezusa.

Po śmierci swojej ciotki, Ludwika Teresa rezygnuje ze wstąpienia do Karmelu, aby podjąć się w pełni realizacji tego ambitnego projektu.

Kobieta wiary i działania

W 1848 roku Ludwika Teresa przybywa do Montluçon, gdzie rozpoczyna niestrudzone apostolstwo: zakłada sierociniec, angażuje się w zgromadzenie dzieci Maryi, organizuje katechezy dla młodych ludzi żyjących w trudnych warunkach i daje rekolekcje dla rodzin robotniczych. Zakłada dzieło ubogich kościołów, ustanawia Adorację Wynagradzającą i buduje w latach 1862 – 1864 kaplicę poświęconą Miłości Serca Jezusa. Tworzy Dzieło Samuelitów w celu formacji młodych chłopców, przygotowując ich w ten sposób do małego seminarium duchownego.

Mianowana Sekretarką Generalną Apostolatu Modlitwy w roku 1875, Ludwika Teresa prowadzi ważną korespondencję z członkami Apostolatu we Francji i na całym świecie.

Dotknięta gruźlicą kości, próbuje złagodzić swój ból za pomocą termicznych metod leczenia. Nawiązuje więzy przyjaźni z kobietami, które odegrają bardzo ważną rolę w rozprzestrzenianiu dzieł, które są zakładane w Diecezji Moulins i w innych regionach.

W 1874 roku rodzi się Pobożne Zjednoczenie Oblatek Serca Jezusa; jego pierwsze reguły zostały zatwierdzone przez biskupa Moulins. Ludwika Teresa wybrana Przełożoną Generalną kontynuje redagowanie Konstytucji. Jako prawdziwy przewodnik duchowy, wie jak dostosować formację pierwszych Oblatek do ich stanu życia i indywidualnych charyzmatów. Wymienia wiele listów ze swoimi współpracownikami i szybko otwiera nowe domy w Paryżu, Montélimar, Lyonie i Paray le Monial.

Ludwika Teresa wrażliwa jest na wydarzenia świata i czyta codziennie gazety, będąc uważną na znaki czasów. W swoich zmaganiach nigdy nie przestaje mówić o swojej miłości do Chrystusa i jej przywiązaniu do Kościoła powszechnego. Po wielkim cierpieniu i zjednoczeniu z męką Pańską zmarła 27 czerwca 1885 roku w Montluçon.

Ludwika Teresa zostaje ogłoszona « Błogosławioną » przez papieża Jana Pawła II w Rzymie 4 listopada 1990 roku. Kościół uznaje w niej « wzór głęboko przeżywanej i aktywnej wiary ».

Ludwika Teresa nie przestawała podejmować wysiłków, aby Serce Jezusa było znane i kochane.

Próbuje dołączyć się do wielu zgromadzeń zakonnych i zjednoczyć się z nimi: Adoracja Wynagradzająca Marii Teresy Dubouché, Zakonnice Sacre Coeur Marii Zofii Barat i Misjonarze Sacre Coeur w Issoudun. W końcu będzie musiała uznać, że jej projekt jest zbyt wyjątkowy, aby włączyć go do istniejącego już modelu.

Stowarzyszenie kobiet chrześcijańskich zjednoczonych przez nabożeństwo do Serca Jezusa, skupionych wokół Ludwiki Teresy de Montaignac, osiąga swoją autonomię w roku 1874. Przyjmuje nazwę Pobożnego Zjednoczenia Oblatek Serca Jezusa i żyje według reguł zatwierdzonych przez biskupa Moulins. (NB : « Pobożne Zjednoczenie », to termin kanoniczny, który określa Instytut będący w trakcie kształtowania się). Składa się ono z kilku Oblatek Profesek żyjących wspólnie w Domu, i przede wszystkim z Oblatek żyjących samotnie lub w rodzinie.

Kapituła w roku 1880 wybrała Ludwikę Teresę Przełożoną Generalną.

Ludwika Teresa prosi Papieża Leona XIII o zatwierdzenie Pobożnego Zjednoczenia Oblatek Serca Jezusa. Brewe « pochwalne » (Dekret pochwalny uznający celowość Instytutu) zostaje przyznane w 1881 roku.

W 1895 roku Rzym zatwierdza Zgromadzenie Oblatek Serca Jezusa.

Pod koniec XIX wieku (por. Rozdział Kościoła od Państwa) Oblatki z Francji udają się do Ameryki Centralnej i Polski, aby tam zakładać szkoły i kolegia.

Sobór Watykański II prosi Zakonników i Siostry Zakonne o odnowę życia i o powrót do pierwotnych intuicji ich założycieli i założycielek.

Praca nad tzw. « aggiornamento » (powrotem do źródeł), zostaje podjęta przez wszystkie Oblatki. Instytut Oblatek Serca Jezusa składa się wtedy oficjalnie z Oblatek Zakonnic i Oblatek Świeckich.

Zdefiniowana na nowo w 1982 roku i zatwierdzona przez Rzym, « Oblacja Sercu Jezusa łączy w Instytucie Oblatki Zakonne, Świeckie, Zjednoczone i Małżeństwa Zjednoczonych dla wspólnego posłannictwa. »

Obchody setnej rocznicy śmierci Ludwiki Teresy w 1985 roku i jej beatyfikacja w 1990 roku przyniosły odnowienie powołań Oblatek Zjednoczonych i Małżeństw Zjednoczonych, z nowym sformułowaniem ich Drogowskazów Życia.

Dzisiaj Instytut kontynuuje swoją misję, odpowiadając na nowe wezwania z całego świata.